Bu tatilde pek çok kitap okumuş olmanın sevinci var içimde.
Bir taraftan da yola çıkmazdan evvel, Ayşegül ablamın kütüphanesinden son anda alıp daha dün okumaya başlayıp bugün bitirdiğim kitabın kahramanı olan Anahita’dan ayrılıyor olmanın hüznü.
Genelde roman tarzı kitapları okurken,farkında bile olmadan kendimi kitabın kahramanı olarak bulurum.
Fakat bu defa Anahita çok yakın bir arkadaşımmışcasına,yaşadıklarını bana anlatıyormuş gibi hissettim.
Bu hayali arkadaşımı daha şimdiden çok özledim.
Bir kitabın aslında insana ne çok şey kazandırdığını bu kitapla bir kez daha keşfettim.
Aşiretin yaşlı ve sevimsiz liderinin görüp beğendiği ve evlenmek istediği bu küçük kızın, kimselere boyun eğmeyerek kendi seçimlerini yapabilmek için babası ve çevresiyle verdiği çetin mücadele,sergilediği cesaret çok takdir edilesi.
Bir kere gelinen şu hayatta,onun bunun korkusuna, el-gün ne der hesabına heder olup giden hayatları gördükçe, Anahita’ya hayran olmamak mümkün değil..
Çocukken,okumaktan büyük keyif aldığım ”Klodinler’ serisini okurken uyuyakalıp,rüyamda onları gördüğün günleri hatırladım.
Keşke şimdi de,uykuya dalınca 19.yüzyıla bir yolculuğa çıkıp,Anahita’nın yaylasına gidip,evlendikten sonra onu yalnız bırakan kuzenine inat, onu hiç yalnız bırakmayıp, ona destek olabilsem.:)
Rüya bu, olur mu olur 🙂
Hayali kurulan gerçeklere adım adım yaklaştıracak rüyalara dalmak dileğiyle..
