Bundan 100,1000 yıl evvelinden beridir süregelen ve korkarım dünyanın ömrü elverirse yüzyıllar sonrasında bile, binlerce şey değişse de,aynı kalacak bir şey var!
Kadına yapılan şiddet!
Gönül istiyor ki,hiçbir kadın ,hiç bir şekilde ezilip,büzülmesin, hak ettiği saygı,sevgi ve değer verilip kıymeti bilinsin..
Sadece bir gün,alışkanlık olagelmiş kuru bir kutlama ile,baştan savarcasına,sorunların özüne inilmeden ,son derece yüzeysel konuşmalarla kadınların sorunları geçiştirilmesin!
Ama ne mümkün!
Her gün,hem de en yakınları tarafından türlü şiddete hatta cinayete maruz kalan hemcinslerimi izlemek öyle acı ki!
Şiddetin sadece kadına olanı değil, tüm canlılara yapılanı fena ama,bir anneye,eşe ve kardeşe ,üstelik göz göre göre yapılanı, işte o daha bir koyuyor insana..
İtirazım var,bu acı durumun kanıksanması, sıradanlaşması, her gün onlarca kadının,genç kızın hayattan koparılmasına alışılmasına!
Kadın ki,yokluğunda hayat hayatlıktan çıkar, susuz çöllere,sarp dağlara döner..
Kadın ki,varlığında, mutlu kılındığında, sevgiyle,ilgiyle kuşatıldığında dünyayı cennet kılar,oluk oluk huzur akıtır yuvasına,can’ına ve tüm dünyaya..
Ondandır atalarımızın ”Yuvayı dişi kuş yapar.”demeleri..
Dişi kuş yoksa, dışlanmışsa, yuva da yok,mutluluk da, hayat da..
Olmayacak duaya ”Amin” demek olacak belki ya, hak ettiği gibi,insanca yaşayabilecekleri bir ömür diliyorum tüm kadınlara..
Ne zaman ki, dünyada şiddete maruz olan tek bir kadın kalmayacak,işte o gün gerçekten de biz kadınların günü olacak..
