Vakitsizce uykusu gelir ya insanın bazen, öyle güzeldir,her şeye bedeldir,o anda çok da gereklidir belki ama, yanılıp şaşıp,uykunun o seni kendine çeken cezbesine kapılıp uyuyuvereyim desen,sonrasında kimyan bozuluverir.

Başkasını bilmem de ben öyleyim.

Uyumamalıydım diye kendime yaptığım baskıdan mıdır,yoksa vücut alışmadığından mı,bu gibi durumlarda ne doğru düzgün uyuyabilir,ne de sonrasında aklı başında bir insan gibi davranabilirim.

Bazen,akşam henüz olmuşken veya öğlen başlamak üzereyken gelen uykuya kanıp,kendimi koyverdiğim zaman,uyandığımda nerede olduğumu algılamak için uzunca etrafa bakınır,nadiren de olsa, sanki o ana kadar hiç olmadığım bir yerdeymişim gibi korkuya kapılırım..

O istemli-istemsiz uykularımda karabasanlar çöker üzerime,mücadele etmekten feleğim şaşar,bin pişman olurum uykuya kanıp,kendime yaptığım cefaya..

Hadi bunların hiçbirini yaşamadım,gayet rahat bir uyku çektim diyelim olmayası vakitlerde,bu defa da gecenin bi köründe uyanıp,ne yapacağını  şaşmış bir vaziyette kalakalırım.

Uykumu almışım,gözümde zerresi yok,bir meşguliyet bulayım desem o vakitte yataktan kalkasım yok.

Gecesi gündüzüne karışmış bebek misali, fıldir fıldir gözlerle sabahın olmasını,güneşin doğmasını beklerim çaresiz..

İşte böyle durumlara düşmemek için, farklı yöntemler geliştirdim.

Daha önce de bahsetmişimdir kesin.(Evet bahsettim)

Vakitsiz  zamanda gelen uykuyu bertaraf etmenin en güzel yollarından biri blogla veya yine blogla ilgili olan resimlerle vs. uğraşmak.

Bir de şöyle beni silkeleyip ayakta tutacak bir melodi açtım mı tamamdır!

Normal vakti gelene kadar,uykuyu savmış,yukarıda saydığım kabuslardan kendimi kurtarmışımdır..

Şuan yaptığım gibi 🙂

Uykuda heba olacağını düşündüğü  vakitte,resimleri düzenleyip,bir de üzerine tarif yazan bloggerdan daha mutlusu var mıdır ?
🙂