Hayat ne telaşlı şey!
Koşturmacaların biri bitmeden diğeri başlıyor, insan azıcık soluklanmak için zaman kollarken bile nefes nefese kalıyor!
Korkarım ben gün geçtikçe, yıllar akıp gittikçe güçsüzleşiyorum.
Üstelik, en kendime güvendiğim,her şeyin üstesinden gelebilecek düzeye eriştiğimi düşündüğüm zamanlarda..
Bahar onca güzelliğiyle dünyayı selamlarken, ben kışı buluyorum yanı başımda,adım attığım ,baktığım yerlerde..
Hem umutlu,hem umutsuz,hem mutlu hem mutsuzum bu günlerde..
Sebebi yok,bende enerji yok, gailem çok!
‘Sanki ne olacak!’ diyorum bazen; koyversen kendini, düşünmesen ilerisini gerisini..
Diyorum demesine de, hayata geçiremiyorum işte..
Düşüncelerimden, gel-gitlerim ibaretim bu ara..
Eyleme dönüştürmek için güç yetiremediğim onca yükün altında ezildiğini hissediyorum ruhumun..
Bazen,nadiren, nedendir bilmem, coşkuyla dolan ben, çoğu kere bakmaktan ibaret,görmekten çok uzağım bu ara..
Bahardan diyorum ama,baharın da günahını alıyorum ,bunu adım gibi biliyorum..
Bilmediğim şey, onca şeyi bilirken,bildiğimi sanırken,hayat çok kısayken neden bunca kendimle çeliştiğim?
Sende de olur mu böyle?
Sen de zamansız,durduk yerde çelişir misin kendinle?
Doluya koyup aldıramadığın,boşa koyup dolduramadıkların var mı senin de?
Diyelim ki var, nasıl çıkarsın onca iniş çıkışlardan sonra düzlüğe?
Dua ederek? Zamana bırakıp boş vererek? Kendini harap ederek?
Bu kadar soru işareti içinde kendini bulabildiğin olur mu sahi?
Böylesi zamanlarda,nereden indiği belli olmayan sorulara cevap verebildiğin vaki mi?
Karmaşığım,dolaşığım bu ara..
Bahardan değil,biliyorum..
Soruları,cevapları,her şeyi bir kenara koyup,geçsin diye bekliyorum..
…..
