Daha  önce  yazdığım  bir  yazıda, anneanneciğimden  uzun uzun  bahsetmiştim.

Onun ne  kadar  kadir  kıymet  bilen,ne  kadar gayretli ve sevecen,çok  çalışkan ,inan  gibi  insan  olduğunu  anlatmıştım. Biz  torunlarına  olan  hassasiyeti  bir  yana, hiç tanımadığı  kişilere bile  iyilik  yapabilen, ‘Ya  bu kişi bana  zarar verirse!’ kaygısı  taşımadan, herkesin yardımına  koşabilen,evine  alabilen   nadir  insanlardan  biridir  anneannem..

Tüm torunları  olarak biz,annem de  dahil olmak  üzere  teyzelerimiz,bir  kendimize,bir  anneanneme  bakıyoruz  ve ”Anasına  bak kızını  al!”  sözünün  her  ana-kız  için geçerli  olmadığının  canlı  örnekleri  olduğumuz gerçeğiyle yüzleşiyoruz  her  defasında..

Onun  tırnağı  kadar  olamasak  da,böyle  mübarek  bir  kadına evlat  olduğumuz  için kendimizi  şanslı  sayıp,bolca  şükrediyoruz..

Geçtiğimiz  2-3  yaz  olduğu  gibi  bu yaz  da,  yaylada  uzun  kalamadım.  Hafta  sonları gidip,tadı  damağımda  kalmış  şekilde geriye  döndüm.

Dönüşlerimde  de,hep  anneannemin katmerleri,sebze  ve  meyvelerini  de  beraberimde  getirdim. 🙂

Biz  oradayken  yaptıkları  yetmiyor  gibi, her  birimiz  için koştura  koştura  koli  hazırlayan  hallerini  gördükçe,hem seviniyor  hem de  kendimden utanıyorum.

Ama  biliyorum ki,anneannem  böyle  mutlu oluyor.

Belki  de  kendisi  annesiz  ve  babasız  büyümüş olmanın verdiği  eksikliği,çocuklarına  sımsıkı  sarılmakla,sevgisinin  yanında  elindeki  her  şeyi onlarla paylaştıkça  gideriyor..Ve paylaştıkça  mutluluğu  katlanıyor..

Öyle ki, fındık  ağacındaki  fındıkları,ceviz  ağacındaki  cevizleri  toplayıp,kabuklarından  ayırıp,4 çocuğuna,bir  de  en büyük ve  evli  tek torununa  özenle  paylaştırın bir güzel insan benim anneannem..

 

Yayladan   dönüşe  geçtiğimizde  annem  bir  taraftan,anneannem  diğer  taraftan yiyecek ağırlıklı  paketler  hazırlıyor  ve eve dönünce   bu  sürpriz  paketleri heyecanla  açıp,uzunca  bir  süre  bu yiyecekleri  afiyetle  tüketiyoruz. 🙂

Dönüşlerimizin çoğunda olduğu  gibi, odun ateşinde  saçta  pişmiş nefis  gözlemeleri de  paketimizde  bulunca  çok sevindim.

Ve  peynirden,reçele,domatesten,şeftaliye,üzüme hatta  maydanozdan  taze  bibere  kadar  neredeyse  sofradaki her  şey  anneannemin el emeği olunca, hem hatıra  olması için,hem de  hiç unutmamak adına  paylaşayım dedim. (Unutmak  mümkün değil  tabi ya)

Köy  kahvaltılarının gözlemeleri  meşhurdur. Saçta  pişenin tadı  çok  başka olur.

Fakat, evde  de  yapılabilir.

İşte  anneannemin  gözleme  tarifi. 🙂

Peynirli  Gözleme  Tarifi

Malzemeler:

• 4,5  su bardağı  un
• 1,5-2  su bardağı su
• Tuz
• Üzerine tereyağ

İçine 

• 500  gr.  çökelek (Lor  peynir  de olur )
• 1  tutam maydanoz
• 4-5  adet  taze  soğan
• 1  tutam  taze  nane
• 1  tatlı kaşığı  toz biber

hazırlanışı:

1. Geniş  bir  kap içine  un ve  tuzu  koyup  karıştırın. Azar  azar  su  ekleyip yumuşak  bir  hamur  elde  edin.
2. Hamurdan yumurta  büyüklüğünde  parçalar  kopartıp bezeler  hazırlayın ve  üzerini  örtüp  dinlendirin.
3. Bezeler  dinlenirken,içini  hazırlayın.
4. Yeşillikleri  yıkayıp doğrayın,peynir  ve  gerekiyorsa  tuz ile  toz  biberi  ekleyip karıştırın.
5. Düz  zemine  biraz  un alıp  bezeyi alın  ve  üzerine  un serpiştirip  oklava  ile  açın.Saçta yapma  şansınız varsa  geniş açabilirsiniz,fakat  tavada  yapacaksanız  tavaya  göre  açın.
6. Hamurun yarısına  karışım koyup diğer  yarıyı  üzerine  kapatın  ve  tavada  önlü  arkalı  pişirip,sıcağıyla   yağlayarak  servis yapın.

Afiyet  şifa olsun.. 🙂

 

 Ve  yine  anneannemin klasiklerden tahinli  katmer. 🙂

Tarif  aynı  hamurla  hazırlanıyor.

Sadece   hamuru  daha  büyük alıyor  ve  iyice  açıp,arasına  tahin  sürüp  kapatıp  pişiriyor.

Bu  tarifi  tavada  deneyip  paylaşıcam inşAllah. 🙂

 

Sevdiklerimizin,sevenlerimizin  ömrümüzden hiç  eksik  olmaması  duası ile..