Bazen bu parfe olayını abarttığımı düşünmüyor değilim.
Şimdiye kadar neredeyse tüm bisküvi çeşitleriyle ilgili parfe denemelerim oldu,ki sadece belli başlılarını paylaştım burada.
Yoksa blogu,parfe sepetine döndürmem gerekebilir.:)
Zira eşim ve oğlum tam bir bisküvi canavarı desem yeridir.
Ne zaman markete gidilse,mutlaka ama mutlaka bir sepet bisküvi alınır,bense gereksiz bulurum  hiçbir zaman yemeyi alışkanlık edinmediğim envai çeşit bisküvi ve gofreti.
Sevmedim sevemedimse suç benim mi? deyip,sevdilerse,canları çekiyorsa yesinler moduna geçip,kek ve bisküvi kabuklarının masadan kaldırma işlemini üstlenmeye de gönüllü razı olurum.(Büyük fedakarlık)
Fakat ne zamanki parfe diye bir şeyin varlığından haberdar oldum, ne zaman pratikliğinin farkına,lezzetinin tadına vardım,işte o günden sonra o bisküvilerden gözüme hoş gelenini anında parfeye çevirip kaldırdım dolaba.
Aslında yıllardır süregelen bir piramit pasta vesaire modası vardı hep mutfaklarda.
Ama bunun daha pratikleri de olduğunu, ufak dokunuşlarla bir yaşpasta havasına büründürülebilindiğini,senin 10 dakikada hazırladığın parfenin misafirin gözünde bir şahesere dönüşebileceğini  öğrenmek için blogger olmak gerekiyormuş.
Geç olsa da güzel oluyormuş,yapan da yiyen de pek memnun kalıyormuş.:)