Saatlerdir kendimi yazmaya odaklamaya çalışıyorum.
İki yıl boyunca yazdığım,umutlarımı,sevinçlerimi ve hüzünlerimi paylaştığım Umut Sepeti’min yeri bende öyle ayrı ki, özel bir yayın ayırmadan geçip gitmesine elvermiyor içim.
Fakat son iki günde ard arda öyle olaylar yaşadım ki,duygularımı tam olarak aktarmaya da yetmiyor gücüm.
İlkini kendime saklasam da, hepimizin gerçeği olan depremle yüzleşme anımı paylaşmadan geçmem imkansız.
Neredeyse hemen hergün deprem haberleri görmekle, birebir yaşamak öyle çok farklıymış ki!
‘’Bana damdan düşeni çağırın.’’ Diyen Hoca Merhum ne çok haklıymış.
İnsan birebir yaşamadığı olayların büyüklüğünü hissedemiyor,ne kadar üzülse,anladığını düşünse de,o kişilerin psikolojisini anlayamıyormuş.
Dün yaşanan deprem beni öyle sarstı ki, devrimiz şaşıp balkona koştuğumuz an,eşim şehadet getirirken,artık her şeyin bittiğini düşündüm.
İnsanların kaçışması görüp kapıya koştuğumuz,merdivenlerden koşarcasına uzaklaştığımız anlar ,sanıyorum hayatımın en dehşetli anlarıydı.
İnsanın en güvenli liman gördüğü evinin bir yaprak misali sallanması, o gelen ürkütücü ses eşliğinde yaşanan büyük panik..
Kaçmakla kalmak arasında karar vermek için insanın elindeki süre,topu topu 30 saniye!
Saniyelerin ne denli önemli olduğuna,hiç bu kadar yakınen şahitlik etmemiştim.
Ne kadar da aciz olduğumuzu bir kez daha anladığım o saniyelerin ardından,terlik bile giyemeden çıktığımız sokakların da gözüme güvensiz görünmesiyle , dedim ki; Allahü Ekber!
O en büyük,O her şeye gücü yeten,O isterse binaları ağaç dalı gibi sallayıp, çok güvenli gördüğümüz dünyayı ayaklarımızın altından kaydırıvermeye tek gücü yeten..
Bir uyarı,bir ikaz belki.
Gerçekleri hatırlatış,aklı başa devşirmek ,hayatı gözden geçirmek için bir fırsat belki de..
Aylar sonrasının hesabını yaparken,saniye sonrasının bile garantisi olmadığının farkına varmaya sebep..
Ve anlayana daha neler neler..
Hep dille söylenip geçer ya;
Üç günlük dünya..
Herşey boş..
Yarına kim öle kim kala..
Çok fazla kafa yormamak lazım..
Bu kadar kısa ömürde bunca telaş niye ?
Gibisinden..
Sözde kalıp,öze inemez,bizi gündelik telaşlarımızdan arındırmaya yetmez ya..
İnsan, saatler gibi gelen 30 saniye içerisinde, o ebedi göçüşle yüz yüze gelince anlıyor ki, hakikaten hayat çok ama çok kısa.
‘Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya çalışın .’ diyen sevgili Peygamberimizin sözünü tutmak için gayret sarfederken, aldığımız nefesi verebilecek miyiz diye düşünerek de, dünyanın faniliğini göz ardı etmemek gerek.
Yersiz,üzüntülere,heveslere,kırgınlıklara kafa ve kalp yormamak gerek..
Kendi adıma bir ibret,bir uyanış vesilesi olması umuyor,sağlık,huzur,inanç içerisinde nice nice yıllar birlikte olabilmeyi diliyorum..
Gönlüm istiyordu ki, henüz pandispanya bile yapamazken açtığım blogumdan sonra, blogger olmanın verdiği sorumluluk duygusundan hareketle öğrendiğim pasta tariflerine yenisini ekleyip sizlerle paylaşayım.
Son günlerdeki yoğunluğumun üzerine yaşananlar eklenince, mutfağa girip yeni tarif deneyecek enerjiyi bulamadım kendimde ve acil bir durumda hazırladığım pasta tabanlı pastamı paylaşayım dedim.
Dilerseniz elinizin alıştığı bir pandispanya tarifi ile hazırlayabilir,dilerseniz buradaki pandispanya tariflerine göz atabilirsiniz.
Çilekli Pasta
Malzemeler:
- 1 adet kakaolu pasta tabanı
- Çilek
- 1 paket kakaolu krema
- Rendelenmiş Çikolata
Hazırlanması:
- Pasta tabanının yarısını sütle ıslatıp,üzerine tarif üzere hazırlanmış kremanın yarısından fazlasını ekliyoruz.
- Tabanın diğer yarısını da ıslatıp,kremanın üzerine kapatıyoruz.
- Kalan kremayı pastanın üzerine sürüp, rendelenmiş çikolatayı pastanın üzerine serpiştiriyoruz.
- Çilekleri ince ince dilimleyip,pastanın kenarını süsleyip servis yapıyoruz.
Sağlık,inanç ve umut dolu nice nice anlara..
