Yazıyı yayına almadığım halde,şuan kimselerin yayınlamak üzere olduğum poğaçalardan haberi olmadığı halde,’Bu  sıcakta kim uğraşır ki poğaça yapmakla’ denildiğini duyar gibiyim!

Zira,bizzat kendim de aynı fikirdeyim.

Fakat,biraz boş kalınca yaptığım en mühim işlerimden olan picasa yolculuğunda, şuan umrede olan sevgili arkadaşımın tarifiyle hazırladığım poğaçaları görüp, hem onu,hem de nefis poğaçalarının hoşluğunu anımsayınca kendimi bir anda  tarifi yazarken buldum.

Arkadaşım Sakine,kutsal topraklara ayak basalı henüz  1 hafta oluyor.

Eğer burada olsaydı da,yaz tatili telaşı içinde muhtemeldir ki, haftalarca görüşemeyecektik fakat, buralarda olduğunun bilinciyle, hatırıma gelince içime bir anda  hüzün gelip oturmayacaktı..

Çok sık görüşemesen de, sevdiğin birinin yakınında olması ile, uzaklarda bulunması arasında pek çok fark var.

Bir de, insan uzakta olunca,görüşmek zorlaştıkça daha çok görmek istiyor sanki.

Klasik olacak ya, insan çoğu kere, elindekinin kıymetini elindeyken pek anlayamıyor..

Allah,kimseyi sevdiklerinden,değer verdiklerinden ayrı-gayrı düşürmesin..

Ve,ayrı gayrı düşmeden de kıymet bilenlerden olabilelim..

Amin..