Normal zamanlarda yaptığım muffinler  hep kabın içerisine kısılıp kalmış gibi olup,bir türlü kapların dışında boy gösteremiyorlardı.

Ben de çözüm yolu olarak,daha çok hamur koymak gibi bir seçenek varken gittim kabartma tozunu iki paket kullandım.

Ve sonuç olarak benim muffinlerim abarıp kabarıp kaplarına sığamayıp taştılar.:)

Fırındaki hallerini izlemek keyifliydi ya,çıkartması pek kolay olmayınca,seyirlik değil yemelik muffinlerin daha kullanışlı olduğuna karar verdim.:)

Mutfağa girmek, hatta yemek görmek bile  istemediğim,açlık hissetmediğim, uyumak isteyip uyuyamadığım,uyanık gibi görünsem de,çevremde olup bitenleri algılayamayıp ruh gibi ortalıklarda dolandığım,yarı hasta yarı solgun ,pek de alışık olmadığım hallerdeyim dostum.

Normalde pek küçük bulduğum kafamı bile taşımakta zorlanıyorum.

Etrafımdan duyduğum kadarıyla herkeste ufak tefek de olsa böyle belirtiler varmış,bir tek ben değilmişim diyerek  teselli buluyor,tez vakitte normale dönmek istiyorum.

4 mevsim yaşamak güzel ama,geçiş dönemlerinde  böylesi denge bozuklukları olması yoruyor insanı.

Hayatta her şeyin mükemmel olmayacağını bilen ben , bir çok insanın mevsimlerden çoktan geçmiş, bir damlacık huzura,bir nebzecik sağlığa ne kadar muhtaç olduğunu anımsayınca da utanıyorum bu yorgunluğa serzenişimden..

Fakat yine gönül istiyor ki,her şey güzel olsun,havasıyla suyuyla,mevsimiyle dünya yaşamaktan zevk aldığımız şükrümüze şükür katacak bir yer olsun..

Çok isteyip gayret de edip,teslimiyeti elden bırakmadıkça  olabilir bence..

Muhabbetle..